Tag archive

ταινίες μικρού μήκους

FUGU

in Cinematography/Culture by

To Fugu είναι μία μικρού μήκους animation ταινία, του 2012, από τον τριτοετή φοιτητή Arthur Philippe της Σχολής Supinfocom, στην Αρλ της Γαλλίας. Η διάρκεια της ταινίας είναι κάτι παραπάνω από ένα λεπτό, παρ’όλα αυτά ο εκκολαπτόμενος σκηνοθέτης καταφέρνει με επιτυχία να θίξει με έναν πρωτότυπο και απλό τρόπο τη σχέση Φύση – Πολιτισμός.

Το fugu είναι ένα ιδιαίτερο ψάρι, εξαιρετικά επικίνδυνο για τον άνθρωπο, καθώτι είναι δηλητηριώδες περιέχοντας τοξικές ουσίες που κρύβονται σε συγκεκριμένα σημεία του σώματός του. Παραταύτα αποτελεί ένα από τα πιο εκλεκτά πιάτα της ιαπονικής κουζίνας.  Οι σεφ, που αναλαμβάνουν τη προετοιμασία του συγκεκριμένου πιάτου, θα πρέπει να έχουν ακολουθήσει μία εκπαίδευση της οποίας η διάρκεια μπορεί να φτάσει μέχρι και τα εφτά έτη! Θα πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι από το 1984, έχει απαγορευτεί η διάθεση και η κατανάλωση του συκωτιού του fugu, καθώς αφενός θεωρείται ότι είναι το πιο γευστικό κομμάτι του ψαριού, αφετέρου όμως είναι και το πιο επικίνδυνο.

Πόσο παρανοϊκά λοιπόν φαίνεται να φέρεται ο γαστρονομικός μας πολιτισμός μπροστά σε ένα πλάσμα το οποίο, όταν στρεσάρεται, φουσκώνει το σώμα του με νερό ή αέρα, γίνεται μπαλόνι και… χάνεται !

Lavatory – Lovestory

in Cinematography/Culture by

Το “Lavatory – Lovestory” (πρωτότυπος τίτλος: Ubornaya istoriya – lyubovnaya istoriya) είναι μία μικρού μήκους animation ταινία του 2007, από τον Ρώσο σκηνοθέτη Konstantin Bronzit. Πρόκειται για μία πολυβραβευμένη ταινία σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, ενώ το 2009 κέρδισε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ.

Lavatory – Lovestory λοιπόν είναι μία ιστορία αγάπης που λαμβάνει χώρα μέσα σε μία δημόσια τουαλέτα. Μέσα από ένα μινιμαλιστικό και κομψό σχέδιο, ο σκηνοθέτης φροντίζει να μας δείξει πως ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της αγάπης είναι ότι μπορεί να σκάσει από εκεί που δεν το περιμένουμε. Όπως επίσης, ότι μπορεί να βρίσκεται ανέλπιστα κοντά μας, ενώ εμείς την ψάχνουμε, απελπισμένα, μακριά μας…

Lavatory – Lovestory λοιπόν, κι όταν η αγάπη χτυπάει κόκκινο “срочно требуется работник”, που σημαίνει “ζητείται επειγόντως υπάλληλος” !

Santa’s Workshop (1932 / 2006)

in Cinematography/Culture by

To Εργαστήρι του Αϊ-Βασίλη είναι μια ταινία μικρού μήκους της Disney σε σκηνοθεσία Wilfred Jackson και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 10 Δεκεμβρίου 1932 στη σειρά Silly Symphonies.

Η ταινία μας παρουσιάζει τον  Άγιο Βασίλη και τα ξωτικά του καθώς προετοιμάζονται πυρετωδώς για τα Χριστούγεννα στο εργαστήρι του.

Στη Σουηδία και τη Νορβηγία, το Εργαστήρι του Αϊ-Βασίλη είναι μέρος του χριστουγεννιάτικου τηλεοπτικού show From All of Us to All of You και παραδοσιακά παρουσιάζεται την παραμονή των Χριστουγέννων. Εξαιτίας όμως διάφορων στερεότυπων η ταινία λογοκρίθηκε αρκετές φορές και συγκεκριμένα το κομμάτι από 3:48 έως 3:57, χαρακτηρίστηκε ρατσιστικό.

Το Marche Militaire το οποίο ακούγεται σε αυτήν την ταινία μικρού μήκους έμεινε στην ιστορία σαν ένα τραγούδι, το οποίο συνδέεται περισσότερο με τα Χριστούγεννα παρά ως ένα κλασικό κομμάτι για στρατιωτικές χρήσεις.

Το παιχνίδι του Τζέρι

in Cinematography/Culture by

Το παιχνίδι του Τζέρι (πρωτότυπος τίτλος: Geri’s Game) είναι μία οσκαρική μικρού μήκους animation ταινία του 1997, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τσέχου Jan Pinkava. Η μουσική επένδυση, που ακούγεται στο βάθος καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας, είναι η περίφημη Flambée Montalbanaise του Gus Viseur. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη παραγωγή της Pixar όπου ο κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας είναι ανθρώπινος.

Η πρωτόπλαστη, λοιπόν, αυτή φιγούρα ονομάζεται Τζέρι και είναι ένας αξιαγάπητος παππούλης που, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, φαίνεται να μην έχει ακόμη λυτρωθεί από τον διχασμένο του εαυτό. Πόσο δύσκολο τελικά είναι να συμφιλιωθεί κανείς με τον εαυτό του; Αλλά και πόσο εύκολα, εν τέλει, μπορεί και να γίνεται…

Το παιχνίδι του Τζέρι μάς δίνει μία απάντηση, θυμίζοντάς μας ωστόσο τη γνωστή βέλγικη παροιμία: «η εμπειρία είναι μια χτένα που μας δίνει η φύση, όταν έχουμε πια χάσει τα μαλλιά μας».

Άλμπατρος

in Cinematography/Culture by

Το Άλμπατρος είναι μία μικρού μήκους animation ταινία, σκηνοθετημένη από τους Alex Karonis, Alex Jeremy και Joel Best. Η ταινία γυρίστηκε στο ακαδημαϊκό πλαίσιο του τελευταίου έτους των σπουδών τους, στο University of Technology του Σίδνεϊ.

Τα άλμπατρος είναι μεγάλα θαλασσοπούλια, το όνομά τους ετυμολογικά σημαίνει «δύτης», και, όπως πίστευαν οι παλιοί ναυτικοί, το χαμηλό πέταγμά τους γύρω από ένα καράβι θεωρείται καλός οιωνός για το ταξίδι. Ωστόσο, στα αγγλικά, η μεταφορική χρήση της λέξης σημαίνει επίσης «ψυχολογικό βάρος το οποίο βιώνεται ως κατάρα». Αυτή λοιπόν η αμφισημία έρχεται να αντικατοπτρίσει την εσωτερική σύγκρουση που χαρακτηρίζει τον πρωταγωνιστή αυτής της μικρής ιστορίας.

Έμπνευση για τη δημιουργία του Άλμπατρος στάθηκε το ντοκιμαντέρ «Pharos of Chaos» το οποίο παρουσιάζει τη ζωή του Αμερικάνου ηθοποιού Sterling Hayden. Το ντοκιμαντέρ καλύπτει πολλούς και μακροσκελείς διαλόγους μεταξύ των Γερμανών σκηνοθετών και του Hayden, ο οποίος πια ζει σε μία μαούνα στην Ολλανδία. Αποκαλύπτοντάς τους την παθολογική σχέση του με το χασίσι και το αλκοόλ, ο ηθοποιός μιλάει για την ντροπή που νιώθει όταν χρειάστηκε να συνεργαστεί με την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων κατά την περίοδο του Μακαρθισμού, την υπερηφάνειά του όμως για τις εμπειρίες που είχε ως ναύτης και, τέλος, για την περιφρόνηση με την οποία αντιμετωπίζει τη λαμπρή του καριέρα στο Χόλιγουντ.

Άλμπατρος λοιπόν ή αλλιώς: « I fought against the bottle / but I had to do it drunk / Took my diamond to the pawnshop / but that don’t make it junk », όπως τραγουδάει ο Leonard Cohen.

Kinematograf

in Cinematography/Culture by

Το Kinematograf είναι η 6η ταινία του Πολωνού καλλιτέχνη Tomasz Bagiński. Πρόκειται για μία animation ταινία μικρού μήκους – έτος παραγωγής 2009 – της οποίας το σενάριο βασίζεται στο εικονιστόρημα « Rewolucje 3: Monochrom» του Mateusz Skutnik.

Μέσα σε μία ατμόσφαιρα βικτωριανού παραμυθιού, παρακολουθούμε την καθημερινότητα ενός ζευγαριού, του Francis και της Elizabeth, που ζει σε ένα απομακρισμένο και φιλήσυχο χωριό. O Francis είναι εφευρέτης και δουλεύει αφοσιωμένος και απομονωμένος μέσα στο ημίφως της σοφίτας του σπιτιού τους, ενώ η Elizabeth, τυπικός στυλοβάτης του σπιτιού, βρίσκεται διαρκώς παρούσα μέσα σε μία ηλιόλουστη κουζίνα. Ο Francis προσπαθεί να τελειοποιήσει το καινούριο του έργο: έναν προτζέκτορα που προβάλει έγχρωμες εικόνες με ήχο. Η Elizabeth, όσο ενθαρρύνει και στηρίζει τις προσπάθειες του συζύγου της, τόσο κρατάει κρυφή την προσωπική της αγωνία.

Όπως συμβαίνει και με το Fallen Art (η 3η ταινία του Bagiński), έτσι και το Kinematograf μάς φωτίζει μία οθόνη σκέψεων και προβληματισμών γύρω από το θέμα της αγάπης και του θανάτου. Με έντονη τη διάθεση της αυτοκριτικής, ο σκηνοθέτης δοκιμάζει να θίξει τη σημασία των σχέσεων μεταξύ του εγώ και ο άλλος, της διάνοιας και της ματαιότητας, του εφήμερου και του παντοτινού, της φύσης και του πολιτισμού.

Kinematograf ίσως λοιπόν και να σημαίνει, δανειζόμενοι τα περίφημα λόγια του Απόστολου Παύλου: « και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί »

Η ηλικιωμένη κυρία και τα περιστέρια

in Cinematography/Culture by

Η ηλικιωμένη κυρία και τα περιστέρια (πρωτότυπος τίτλος: La vieille dame et les pigeons) είναι μία μικρού μήκους animation ταινία του 1997, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γάλλου καλλιτέχνη Sylvain Chomet.

Η ταινία μας μεταφέρει στο Παρίσι της δεκαετίας του ’60, παρουσιάζοντάς μας τη μοναχική ζωή ενός αστυνομικού. Ένας αστυνομικός πεινασμένος, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, εμφανίζεται σαν φάντασμα σε πάρκα, τουριστικά κέντρα και στους περίφημους μακρόστενους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας, εκτελώντας καχεκτικά και αδιάφορα τις καθημερινές περιπολίες του. Μία μέρα όμως, σε ένα πάρκο, παρατηρεί μία ηλικιωμένη κυρία να ταϊζει γενναιόδωρα κάποια περιστέρια. Στη θέα αυτή, ο αστυνομικός θα εμπνευστεί το κόλπο που θα του αλλάξει τη ζωή: να μεταμφιεστεί σε περιστέρι!

Η αισθητική της ταινίας διακατέχεται από το στοιχείο μιας ψυχρής τρέλας που μεθοδικά αναδύεται μέσα από στρώματα σουρεαλισμού και εξπρεσσιονισμού, θυμίζοντας τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του τσέχικου ή πολωνικού κινηματογράφου.

Η ηλικιωμένη κυρία με τα περιστέρια λοιπόν, είναι ένα μικρό, πολυβραβευμένο όμως, έργο που για στόχο έχει να αφουγκραστεί και να εκφράσει, με τόσο προσωπικό και αυθεντικό τρόπο, τον σύγχρονο τρόπο ζωής. «Γιατί αυτά τα ποτάμια / ξαφνικά κυλάνε στα μαγουλά μας / μες τη μυρμηγκοφωλιά / είναι η υπέρ-μοντέρνα μοναξιά», όπως θα πρόσθετε ο Γάλλος τραγουδοποιός Alain Souchon.

Η Τέχνη της Πτώσης

in Cinematography/Culture by

Fallen Art (πρωτότυπος τίτλος: Sztuka spadania, Η τέχνη της πτώσης) είναι μία μικρού μήκους ταινία του 2004, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πολωνού αυτοδίδακτου καλλιτέχνη, Tomasz Bagiński. Στην ταινία, συμμετέχει το τσιγγάνικο συγκρότημα χάλκινων πνευστών, Fanfare Ciocărlia, με το τραγούδι τους «Asfalt Tango». Το 2006, η ταινία κέρδισε το βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών και Τηλεοπτικών Τεχνών.

Η Τέχνη της Πτώσης παρουσιάζει την ιστορία του Στρατηγού Α. Ένας αυτό-αποκαλούμενος καλλιτέχνης που συνεργάζεται με τον Dr. Johann Friedrich και τον Λοχία Αλ για την δημιουργία μιας stop-motion ταινίας. Το χαρακτηριστικό της τεχνικής του stop-motion συνίσταται στο να διαμορφώνουμε, μέσω μιας σειράς φωτογραφικών λήψεων, την κίνηση ενός ακίνητου σώματος με τρόπο που να φαίνεται ότι κινείται από μόνο του και αυτοβούλως.

Το παραπάνω χαρακτηριστικό, λοιπόν, είναι ένας από τους πολλούς συμβολισμούς που συνθέτουν την αισθητική, με την τόσο έντονη πολυσημία, αυτής της μικρού μήκους ταινίας.

Fallen Art λοιπόν ή αλλιώς: « το πίπτειν ανθρώπινον, το εμμένειν εωσφορικόν, το μετανοείν θείον », σύμφωνα με τα λόγια του Ιωάννη του Χρυσοστόμου.

Go to Top