Πως τα απειλούμενα είδη μπορούν να επωφεληθούν από μια απλή αλλαγή στην διατροφής μας;

in Ecology by

Σύμφωνα με μια νέα έρευνα, η μετατροπή μεγάλων εκτάσεων τροπικών δασών σε καλλιεργίσιμα, θα μπορούσε να εξαφανίσει το ένα τρίτο της άγριας φύσης.

Οι περιοχές που θα πληγούν περισσότερο βρίσκονται στην Λατινική Αμερική και στις αφρικανικές χώρες, και συγκεκριμένα σε εκείνες που βρίσκσονται κάτω από την έρημο Σαχάρα. Η μεγαλύτερη, όμως, απώλεια βιοποικιλότητας θα λάβει χώρα στη λεκάνη του Περού, όπου 317 είδη θα εξαφανιστούν ως αποτέλεσμα γεωργικής ανάπτυξης.

Τον Ιούλιο του 2017, δημοσιεύτηκε μια μελέτη στο περιοδικό Nature Ecology and Evolution, η οποία είχε ως αντικειμενό της την ανθρώπινη κατανάλωση τροφίμων, τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις, καθώς και την επιρροή των προηγούμενων παραγόντων στην άγρια φύση.
Παρά το γεγονός, πως ο ανθρώπινος πληθυσμός έχει διπλασιαστεί από το 1970, δεν εχει συμβεί το ίδιο και στους πληθυσμούς των πτηνών, θηλαστικών, ερπετών και αμφιβίων, οι οποίοι έχουν πέσει κατά περισσότερο από το ήμισυ.

Αν και η αλλαγή του κλίματος σκιάζει τις μελλοντικές προσπάθειες διατήρησης της άγριας φύσης, ουσιαστικά σύμφωνα με την συγκεκριμένη έρευνα πραγματική απειλή αποτελεί η γεωργία. Έχουμε ήδη μετατρέψει περίπου το 75 τοις εκατό της γης (αν εξαιρέσουμε τους πάγους) και αν συνεχίσουμε την τρέχουσα πορεία μας, θα χρειαστεί να διπλασιάσουμε την καλλιεργούμενη παραγωγή μας για να μπορέσουμε να τροφοδοτήσουμε τον αυξανόμενο παγκόσμιο πληθυσμό που απαιτεί περισσότερα τρόφιμα και συγκεκριμένα κρεατικά και γαλακτομικά προϊόντα.
Η συγκεκριμένη έρευνα καταλήγει στην υπόθεση πως η υποσαχάρια Αφρική θα επηρεαστεί αρνητικά από τη γεωργική ανάπτυξη. Αυτό συμβαίνει γιατί η αυτή η περιοχή βρίσκεται στο σταυροδρόμι της οικονομικής, δημογραφικής και γεωργικής ανάπτυξης. Τα τέσσερα πέμπτα των περιφερειών που αναγνωρίζουμε ότι κινδυνεύουν να επεκταθούν σε γεωργικές εκτάσεις στην υποσαχάρια Αφρική είναι απροστάτευτα. Αυτό είναι λιγότερο από το ήμισυ του 43% που προστατεύεται στη Λατινική Αμερική.

Μερικοί ενδέχεται να πιστεύουν λανθασμένα, ότι η προστασία της γης από τη γεωργία αφορά τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος της άγριας πανίδας, ενώ οι ντόπιοι βρίσκονται σε καθεστώς λιμοκτονίας. Αλλά δεν είναι δυαδική επιλογή. Αντ ‘αυτού, ο στόχος είναι να εξασφαλιστεί μια άφθονη προσφορά θρεπτικών τροφίμων, διατηρώντας ταυτόχρονα τα πιο βιολογικά και μοναδικά μέρη της γης. Ο παραπάνω στόχος είναι πραγματοποιήσιμος, και αυτό γιατί γνωρίζοντας εκ των προτέρων ποιες περιοχές κινδυνεύουν, έχουμε την δυνατότητα να σχεδιάσουμε καλύτερα ένα πιο βιώσιμο μέλλον.
Ευτυχώς υπάρχει η ικανότητα να καλλιεργηθούν τρόφιμα με ελάχιστο ή μηδαμινό κόστος για την βιοποικιλότητα. Για παράδειγμα, η αγρο-οικολογική γεωργία μικρής κλίμακας, η οποία χρησιμοποιεί ποικίλες τεχνικές καλλιέργειας με λιγότερα χημικά λιπάσματα και φυτοφάρμακα, μπορεί να παράγει μεγάλες ποσότητες θρεπτικών τροφίμων χωρίς κόστος για την άγρια ​​πανίδα.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αυξήσουμε την ευαισθητοποίηση όσον αφορά τις μεθόδους αγρο-οικολογικής γεωργίας και να διασφαλίσουμε τα δικαιώματα γης των τοπικών κατοίκων. Το τελευταίο είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό βήμα, το οποίο θα αποτρέψει τις μεγάλες ξένες εταιρείες να αγοράσουν εκτάσεις για μονοκαλλιέργεια.

Πώς μπορούμε να τρεφόμαστε σε ικανοποιητικό βαθμό χωρίς να βλάπτουμε την άγρια ​​φύση;

Η απάντηση είναι απλή. Περιορίζοντας την υπερβολική κατανάλωση κρέατος. Ελαχιστοποιώντας τον αριθμό των ζώων τα οποία προορίζονται για τροφή, θα έχουμε την δυνατότητα να καταναλώσουμε εμείς τα σιτηρά τα οποία προορίζονται για ζωοτροφή.

Για παράδειγμα, χρειάζονται 25 κιλά σιτηρών για την παραγωγή ενός κιλού βοδινού κρέατος. Οι χοίροι έχουν λόγο σιτηρών προς κρέας 9: 1, ενώ και τα κοτόπουλα 3: 1. Ουσιαστικά είναι σαν να πετάμε 25 πιάτα άριστου φαγητού, που αποτελείται από δημητριακά για να φάμε ένα πιάτο, που περιέχει βοδινό κρέας.

Αυτό σημαίνει πως απαγορεύεται να ξαναφάμε κρέας;

Και βέβαια όχι, αρκει να περιορίσουμε σε σημαντικό βαθμό την κατανάλωση του. Ευτυχώς, υπάρχουν τρόποι με τους οποίους οι κτηνοτρόφοι μπορούν να αυξήσουν τα ζωικά κεφάλαια με ελάχιστες ή καθόλου περιβαλλοντικές ζημίες. Πράγματι, σε ορισμένες απομακρυσμένες περιοχές, η βόσκηση των βοοειδών αποτελεί ζωτική πηγή τροφής. Δυστυχώς, όμως το βιομηχανοποιημένο μοντέλο feedlot, που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από σιτηρά αποτελεί τη συντριπτική πλειοψηφία του κρέατος, το οποίο συναντάμε στο σούπερ μάρκετ. Αυτό είναι και το είδος της καλλιέργειας που διερευνά η συγκεκριμένη μελέτη.
Δυστυχώς τα περισσότερα δάση (κατά κύριο λόγο τροπικά) αποψιλώνονται για να καλλιεργηθούν σιτηρά με τα οποιά θα τραφούν ζώα προς κατανάλωση. Σύμφωνα με την συγκεκριμένη μελέτη οι αγελάδες, οι χοίροι και τα πουλερικά καταβροχθίζουν πάνω από το ένα τρίτο όλων των καλλιεργειών που καλλιεργούμε. Πράγματι, τα σιτηρά που ταΐζουμε σε ζώα στις ΗΠΑ μόνο θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν 800 εκατομμύρια επιπλέον ανθρώπους.

Η διατροφή του κόσμου χωρίς να βλάπτει τη φύση είναι μια από τις μεγαλύτερες και πιο σηματικές προκλήσεις, που αντιμετωπίζει σήμερα η ανθρωπότητα. Αλλά με λίγη πρόβλεψη, καλύτερη διακυβέρνηση της γης και μερικές απλές αλλαγές στην διατροφή μας, μπορούμε πολύ εύκολα να θέσουμε πραγματικές βάσεις για την λύση, αλλά και την επίλυση αυτού του προβλήματος.

Τι θα λέγατε, λοιπόν, για χάρη της άγριας ζωής την επόμενη φορά που θα θελήσετε να φάτε ένα burger, να παραγγείλετε ένα με μανιτάρια αντί για κρέας;

Featured photo editing Sanchezguru.

Source: theconversation.com                      Article: How changing your diet could save animals from extinction